คำนำสำนักพิมพ์
กุหลาบอำไพ ระสะซราบฤดีแด
อวลออมถนอมแต่ อุระมุ่งสวาทเดียว
ผิว์ บุรุษอื่นใด จะแตะต้อง ฤ ข้องเกี่ยว
ปลายดาบดุจหนามเรียว สิจะกั้นป้องกันอนงค์
อวลออมถนอมแต่ อุระมุ่งสวาทเดียว
ผิว์ บุรุษอื่นใด จะแตะต้อง ฤ ข้องเกี่ยว
ปลายดาบดุจหนามเรียว สิจะกั้นป้องกันอนงค์
บุรุษกล้า เคียงคู่นารีงาม เรื่องเล่าขานของขุนศึกผู้ปกป้องบัลลังก์ ค้ำจุนอำนาจ และปรารถนาจะครองหัวใจสตรีงามที่สุดแห่งราชสำนัก ร้อยเรื่องราวเป็นตำนานแห่งอัศวิน ผู้ยึดมั่นเกียรติศักดิ์ เคารพในหน้าที่ สัญญา คือสัจจะ....เป็นเช่นนั้นเสมอ...ไม่เปลี่ยนแปลง
‘อัศวิน’ มิใช่เพียงเลิศด้วย...ฝีมือ
‘อัศวิน’ มิใช่เพียงเลิศด้วย...ฝีมือ
ทว่า ‘หัวใจ’ ต่างหากที่ควรคู่แก่การเป็นอัศวิน!
บุรุษผู้เกรียงไกร อัศวินแห่งมัธยมารัฐ ปักหลักที่ใดหัวใจไม่คลอนแคลน บนความรักในนางเดียว บนรักเดียวในหทัยเธอ เพียงยกมือแตะหัวใจ...
เราต่างรู้...ณ ตรงนั้นที่ของเรา เราไม่เคยห่างกัน
เราต่างรู้...ต้องกระทำหน้าที่ด้วยกัน แม้นจำห่างราวนิรันดร์
เมื่อเดินทางร่วมด้วยหัวใจแล้ว เธอไม่ต้องกล่าวคำว่า ‘ด้วยกัน’ อีก เพราะเป็นเช่นนั้นเสมอมา และตลอดไป เธอคือกุหลาบรัก อาจมีหนามแหลมทิ่มแทง ทว่าโชยกลิ่นระรินหอม ให้ดอกงดงาม ‘แทนรัก’ ได้เสมอ
กลิ่นกุหลาบบอกรัก แม้หนามกุหลาบแทงหัวใจ
ใจก็ยอมสิ้น ใครบ้าง รักโดยไม่เคยเจ็บปวด และเรา...ต่างรู้
รักมิต้อง อยู่ใกล้ เพียงเพราะรัก
รักแม้ต้อง ห่างรัก ฤาหักหาย
รักมิต้อง พรรณนารัก มิเว้นวาย
รักเพื่อรัก ต่างจารไว้ เนื้อในตน
“ จากกันตอนไหนก็จะไม่ร้องไห้...เราจะไม่โศกเศร้าเพราะระยะทางไม่ทำให้ห่างกัน ที่อยู่ของเราคือตรงนี้...”
เธอแค่แตะ...’หัวใจ’ บุรุษผู้มั่นคงตรงหน้าไม่เคยแม้เกินเลยกัน
“และตรงนี้” เธอแตะหทัยตน
“กุหลาบดอกนี้จะบานชั่วนิรันดร์”
“จะคอย...สัญญา”
เธอเชื่อหมดหัวใจ จะเป็นเช่นนั้น...และตลอดไป หัวใจอันงดงาม ไม่ว่าจะไปอยู่ ณ ที่ใด จะทำให้อาณานั้นงดงามด้วยเสมอ ด้วยไอรัก ไออุ่นจากหัวใจ จะหล่อเลี้ยงละมุน จะเป็นความอุ่นอวลที่ไม่มีอะไรทดแทนได้
กุหลาบ ณ ที่ใด อาจโรยรา กุหลาบ ณ ที่นี้
บ่ร้าง บ่รา ร่วงโรย
นั่นฤามิใช่...ทุกสรรพสิ่ง โยงใย ยึดเหนี่ยว ด้วยรัก!
...ถ้ารัก พิศุทธิ์ เพียงเพื่อรัก
ระยะทาง มิจัก ขวางกั้น
อยู่หรือตาย ย่อมเป็น เช่นเดียวกัน
เพื่อรักทำ ได้ทุกอย่าง ด้วยหัวใจ...
บัดนี้ ฤดูแห่งรักและรบ มาเยือน จงลงสู่สนามประลองยุทธ์ จับทวนเป็นอาวุธ ผ้าขวัญผูก ณ ปลายทวนและรมฝีปากแห่งกุหลาบงามมัสโคซ่า มงกุฏกุหลาบแห่งมัธยมารัฐ ที่ฝากจรดลง
บอกความลึกล้นหทัยในถ้อยสัญญา...’ด้วยกัน’
บอกความหมาย...เราอยู่ตรงนี้ไปกับเจ้าไง
ไม่ต้องมากกว่านั้น...อัศวินในหัวใจ พร้อมกำชัยให้ยอดขวัญ!
อีกแล้วฤา...เพื่อรัก ทำได้ทุกอย่าง เพียงเพื่อรัก...อิษมาพร้อมสำแดงฝีมือในสนามประลองแห่งอัศวิน ร่างในเกราะวาววับ ยืนนิ่ง มาร์วาบอกมั่นคง
“เมื่อกลับเข้ามา ท่านจะเป็นอัศวิน...อัศวินแห่งมัธยมารัฐ!”
“เพื่อเจ้า!”
วาจาใดไม่สำคัญอีก หัวใจที่ส่งถึงกันบอกความได้มากกว่า ผ้าขวัญผูกปลายทวนจากมือเธอ ถูกชูให้ประจักษ์แก่ผู้ชมทั้งหลาย สายตาส่งสัญญา หนักแน่น
“เธอแล้วนางเดียว”
ดุจคำมั่น...ตำแหน่ง สูงสุดใด ในโลกา หาเท่าตำแหน่งใน หัวใจไม่!
มุงกุฏ แห่งอำนาจ วาสนา
ฤ จะเท่า มงกุฏรัก หาได้ไม่
มงกุฏมณี มีค่า สักเท่าใด
มงกุฏกุหลาบ บนหัวใจ นิจนิรันดร์!
หกสิบปีแล้ว สำหรับนามปากกา ‘โรสลาเรน’ หนึ่งเดียวในนาม ทมยันตี ที่ลือเลื่อง เป็นหนึ่งในความนิยมสูงสุดของผู้อ่านนวนิยาย มานับเนื่องยาวนาน...’ในฝัน’ คือนวนิยายลำดับแรกของคุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ ผู้รังสรรค์นามปากกานี้
‘ในฝัน’ ยังคงตราตรึง ประทับในความรู้สึกมิรู้หาย
‘มงกุฏกุหลาบ’ จะเป็นเฉกนั้น จะเป็นเฉกลมหายใจให้คุณคิดถึงโรสลาเรน มิรู้ลืม และจะเป็นเช่นเสียงแห่งหัวใจที่อิษมากล่าวไว้มั่นคงยิ่ง ในนวนิยายนี้
“รู้แล้วขอรับ”
“รู้อะไร?” ท่านหญิงถามอ่อนโยนเสมอ
เขาแตะตรงหัวใจ
“ที่ตรงนี้ ที่อันยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่เคยมีการจากกันเลย”
ทุกคน...มิสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของตน บนแท่นบูชาในหัวใจ เราต่างวางดอกกุหลาบไว้ดอกหนึ่งเสมอ คุณเองก็เช่นกัน
ขอให้ ‘กุหลาบดอกนั้น’ บานอยู่เป็นนิรันดร์
รักชนก นามทอน
บรรณาธิการ
สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม
เดือนกรกฎาคมท พ.ศ๒๕๕๔
คำโปรยปกหน้า
กลิ่นกุหลาบบอกรัก หนามกุหลาบแทงหัวใจ
กุหลาบอาจมีหนามแหลมทิ่งแทง ทว่าให้ดอกงดงามแทนรัก
ได้เสมอ ใครบ้าง รักโดยไม่เคยเจ็บปวด
“อิษมา...ขากลับ เราจะกลับด้วยกันไหม?”
เป็นครั้งแรกที่คำกระซิบถามหวั่นไหว หากไม่มีคำตอบ
“คอบมานะ! ตอบเดี๋ยวนี้”
“ใครคอยเจ้าอยู่ล่ะ?” คำตอบต่ำ
ใช่...มาร์วายังมีพ่อกับแม่ แต่คนที่จูงมือเธออยู่นั้น ไม่มีอะไรเลย
เหมือนที่เขาเคยรำพัน...อะไรอันเป็นที่รัก ถูกพรากไปหมด!
และเขาเคยบอก
“พ่อ!” น้ำเสียงนั้นกร้าว
“ทำไมเอาแม่ไป ทำไมเอาคนที่อิษมารักไปหมด?”
ยามนั้น คนตัวเล็กทรุดลงใกล้ สอดมือรับมือใหญ่ ถ่ายเท
ความอบอุ่นให้
“งั้นเจ้าไม่ได้รักเรา?”
คำถามเบาราวใบพฤกษ์ที่ปลิดปลิวลงมาแตะดินนุ่มนวล
คนตัวโตแข็งไปชั่วครู่
“อะไรนะ?”
“เจ้าบอกว่าคนที่รักเจ้าไปหมด จึงไม่มีแม้แต่เรา”
อิษมากำมือเล็กราวบีบให้เป็นเนื้อเดียวกัน...
มาร์วาจารจำถ้อยคำหวานยิ่งครั้งนั้น จรดลึกในหัวใจ
“รักเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน หากเรา...เจ้ากับข้ารวมกัน
เสมอมาไม่ใช่หรือ เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของข้า
เท่ากับที่ข้าเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า
เราเป็นเราไง และเราไม่ต้องกล่าวคำว่า ‘ด้วยกัน’ อีก
เพราะเป็นเช่นนั้นเสมอมาและตลอดไป”
หัวใจอันงดงาม ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด
จะทำให้ที่แห่งนั้น งดงามด้วยเสมอ
ไอรัก ไออุ่น จากหัวใจ เป็นความอบอุ่นที่ไม่มีอะไรทดแทนได้
เฉกนี้ แม้นกุหลาบ ณ ที่ใด โรยรา
หากกุหลาบบนอกนี้ บ่ร้าง บ่รา ร่วงโรย
ด้วยทุกสรรพสิ่งมินิรันดร์ เว้นรัก!
คำโปรยปกหลัง
คนคอยเฝ้าดูทั้งหมด ไม่คิดว่าจะได้เห็นรอยยิ้ม
เป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน สุขสม
รอยยิ้มที่แม้ยามเป็น ‘สิทธิบดี’ ก็ไม่มีใครได้เห็น
รอยยิ้ม แห่งรัก แด่รัก
รอยยิ้ม ผุดจาก หทัยชื่นรอยยิ้ม เฉพาะเธอ มิเคยลืม
เก็บรอยยิ้ม รมย์รื่น ติดวิญญาณ์
“ลาวันนี้...แต่จะไปพบกันวันหน้า สัญญา!”
คำสุดท้ายหนักแน่น มั่นคง ราวกับจะให้ผู้ทุกข์ทน จารจำ
“จะคอย...สัญญา”
ท่านหญิงมิได้ร้องไห้ เธอเคยบอกแล้วว่า
“จากกันตอนไหนก็จะไม่ร้องไห้...เราจะไม่โศกเศร้า
เพราะระยะทางไม่ทำให้ห่างกัน ที่อยู่ของเราคือตรงนี้....”
เธอแค่แตะ ‘หัวใจ’…บุรุษตรงหน้าไม่เคยเกินเลยกัน
“และตรงนี้...” เธอแตะหทัยตน “จะดำรงเป็นนิรันดร์”
ถ้ารัก พิศุทธิ์ เพียงเพื่อรัก
ระยะทาง มิจัก ขวางกั้น
อยู่ฤาตาย ย่อมเป็น เรื่องเดียวกัน
เพื่อรักทำ ได้ทุกอย่าง ด้วยหัวใจ!
เคยตามในขวัญเรือนช่วงแรกๆ มาตอนนี้เห็นเป็นเล่มแล้ว ทำให้นึกถึงเลยค่ะ อยากได้มาประดับชั้นหนังสือ
ตอบลบซื้อเลยค่ะ รับรองไม่ผิดหวัง เพราะสามารถอ่านซ้ำได้
ลบอ่านในขวัญเรือนค่ะ อิษ-มะ น่ารักมากเลย
ตอบลบมาร์วาก็น่ารัก ชอบเรื่องนี้มาก
ติดตามผลงานของทมยันตีตลอดเลย
ที่ชอบที่สุดคือรอยอินทร์กับในฝัน
สองเรื่องนี้รักเลยอ่ะ ไม่ใช่แค่ชอบ
^^
ชอบรอยอินทร์มากๆเหมือนกันค่ะ อ่านซ้ำหลายรอบแล้ว
ลบเฌอทรีก์ญาณ์ ที่เขียนไว้อีกบล๊อก มีความหมายจริงๆแล้ว ว่าอะไรค่ะ ชอบชื่อนี้ค่ะ จะตั้งให้ลูกสาว
ตอบลบดึงออกจากหนังสือขวัญเรือน ทุกตอนเก็บไว้ อ่าน อ่านทุกคำ ซึ่งตามตัวอักษรทุกครั้ง
ตอบลบ